Este blogue forma parte da Rede de Blogueiras/os en defensa do Galego
11:12

NOITE DE LOBOS

Publicada por Unknown |


NOITE DE LOBOS

Nas vacacións o meu avó contoume unha historia que lle había pasado a miña tía que se chama Ramona, ela estaba dando un paseo polo monte, era de noite moi tarde e eu non podía crer que non tivera medo a andar sola por alí, pero era certo non tiña medo a case nada, só aos lobos pero dáballe igual porque sempre andaba cun ferro na man e dicía que animal que se lle puxera por adiante animal que lle zurraba. Cando estaba de camiño a casa unha manda de lobos interpuxoselle no camiño e como eran tantos lobos saíu correndo e cando chegou a casa avisou ao meu avó de que unha manda de lobos a estaba perseguindo, o meu avó saíu coa escopeta e deisparou ao aire para asustalos e saíron lanzados cara o monte.

Enmanuel Carballo Santoyo 2B

comentários (0)

11:10

Historia da miña avoa cos lobos

Publicada por Unknown |


Unha tarde , a miña avoa e o seu irmán, estaban xogando co seu can no campo da súa casa . Cando de súpeto , o seu can , comezou a tolear e tremer , eles non sabían o que lle pasaba ao can , entón a miña avoa ,foi xunto o animal para tranquilizalo, cando chegou onda el, a miña avoa viu o lobo a un metro dela entón levantouse e comezou a camiñar sen correr . Ela non vía o seu irmán para axudala ,pero, de súpeto, apareceu cunha escopeta e matou o lobo .
Despois diso a miña avoa tenlle pánico aos lobos e arrepía ao falar deles.

comentários (0)

11:09

Lobos En Taboada

Publicada por eva |



LOBOS EN TABOADA


Un día, na terra de meu avó, cando era novo, había unha lenda que dicía que un lobo pasaba por un camiño todos os días a todo correr; coma se fuxira de algo.

Segundo a lenda o lobo pasaba por alí todos os días arredor das cinco e media da tarde. Ninguén se atrevía a comprobar se a lenda era certa. Un día o meu avó e outros tres ou catro mozos da súa idade decidiron ir a comprobar se aquelo era verdade. A xente dicíalles que tolearan, que se ían estarían arriscando a súa vida. Aínda que o meu avó tiña medo decidiu ir. Chegaron ao camiño arredor dunha medio hora antes da hora na que se dicía que o lobo pasaba por alí. Decidiron distanciarse un pouco do camiño e agocharse entre unhas herbas. Para o seu asombro, as cinco e media en punto pasou o lobo a fume de carozo polo camiño. Volveron á casa. Cando chegaron, preguntáronlle por un veciño ao que chamaba: “O Queridiño” xaque, ao parecer, decidira ir canda eles a ver o lobo pero con eles non fora, os veciños saíron na súa busca e, atopárono no camiño por onde pasaba o lobo, sen unha man e desangrándose; levárono á vila; onde un médico que, con moito esforzo, conseguiu salvarlle a vida.

Cando estivo en condicións, contou que, uns minutos despois das cinco e media, pasaba el polo camiño correndo para chegar a ver o lobo cadanseus amigos, cando el e o lobo golpeáronse de fronte e, o animal despois de fustrigarlle un pouco nas pernas, atacouno e arrincoulle unha man.

comentários (0)

11:07

Os lobos

Publicada por Unknown |


A min contáronme,que unha vez,un home estaba pescando nun río e fóronselle achegando uns lobos,mentres o home pescaba. O señor viunos,pero escoitou como actuaban e decidiu seguir pescando. Os lobos seguiron alí. O home levantouse e empezou a camiñar devagar sen présa,para que pensaran que non tiña medo,e estrañamente non o seguiron. O home chegou a casa mais feliz ca un cuco.

FIN

comentários (0)

11:04

Bisa-lobos

Publicada por XMN |


Foi aquel día
na Guerra Mundial,
ao meu bisavó,
esnaquizáronlle a man.

Foi aquel lobo,
naquel piñeiral,
no lugar de aló,
comezou a berrar.

Auxilio! Auxilio!
Berraba sen par.
Estaba a punto,
a punto de estoupar.

Eran longo das tres da mañá,
a guerra seguía esperta,
ao meu bisavó doíalle a testa,
ela si que non estaba esperta.

Isto rematou por unha lesión,
no medio do lugar de Torsón.

Foi longo de recuperar,
pero cincuenta anos despois,
operáronlle a man.

Comezou a súa ledicia, xa era tarde.
Cumprira setenta e dous.


                                                  Xurxo Varela     

comentários (0)

Publicada por Unknown |


Historia de lobos
Unha vez, un señor chamado Xoán, foi por auga cando anoitecera. A fonte estaba lonxe e el ía correndo por se acaso aparecían lobos. Cando viu que non aparecían parou a descansar. Daquela apareceron un par de lobos e comezou a fuxir o seu corazón latexaba fortemente. Decidiu agocharse ata que os lobos pasasen. Estaba tremendo. Os lobos atopárono. Atacárono fortemente e un mordeulle nun brazo. Correu e por sorte Celso, un veciño da comarca, atopouno e refuxiouno na súa casa. El contoulle a súa historia e, rapidamente, difundiuse.


Martiño
Moure
Vila

comentários (0)

22:15

o bañador

Publicada por xenevra | Etiquetas:

          O pasado seis de xaneiro, os reis chegaron á miña casa. Debaixo do arboliño, había moitos regalos, pero chamoume a atención un paquete que tiña un nome escrito en letras maiúsculas, poñía: XOÁN, era para meu curmán.
Ás oito da mañán un grupo de nenos atopábase na saliña de estar con paquetes que tiñan coloridos envoltorios. Nas súas caras só había sorrisos, e tamén un pouco de intriga por saber que lles deixaran os Reis Magos este ano, xa que todos se portaban moi ben, ou eso dicían. Esperaban moitos xoguetes e nin unha pizca de carbón. Botaron toda a mañá rindo e estreando as cousas novas, só un estaba triste e apagado, ese, era o máis pequeniño, Xoán. Estaba calado, e acerqueime a el para preguntarlle que lle pasaba. De mal humor contestoume que os Reis non lle trouxeran tantos xoguetes como esperaba, que só lle regalaran un robot, unha pelota e un bañador. Eu, para animalo un pouco, prometinlle que o luns seguinte iríamos á piscina xuntos para estrealo; en cambio, a el non lle fixo moita ilusión.
Chegado o día marchamos os dous xuntos. Ao principio non se quería meter. A pesar de todo, finalmente accedeu a entrar na auga. Foi unha tarde moi divertida e converteuse nunha rutina ir á piscina. Ao final, tiveron que mercarlles un bañador a todos os meus curmáns para ir a nadar e a xogar os luns.


José maroto gonzalez

comentários (0)

Publicada por xenevra | Etiquetas:

Esa maña Sara espertoumoi cedo,ainda que iso era raro nela,pero merecía a pena porque era o dí de reis.Nunca pedía ningú agasallo en concreto xa que lle gustaba atoparse ca sorpresa sen ter nin idea do que podía ser.
Saíu correndo da cama e foi directa a buscar os agasallos xusto detrás dela chegou o seu irmán cun gran sorriso na cara e , irremediablemente empezaron a abrilos.O primeiro era un libro que lle pareceu ter boa pinta, e tamen un xogo;para o seu irmán había un oso e lápices de cores .Cando remataron de abrilos viu un pequeño paquete cun envoltoriode cores que aínda non abrira, colleuno e viu que tiña o seu nome escrito,era un bañador!
Ela pasara todo o verán anterior insistíndolle a seus país que llo mercarsen, porque lle gustaba moito,pero agora de inverno non iba ter moita oportunidade de usalo.Cando remataron cos agasallos déronlle os seus país o que lle mercaran e foron almorzar.Durante a maña tivo tempo de leer unas cantas páxinas do novo libro e xogar un anaco co seu irmán, logo do xantar chamouna a súa melloramiga,Uxía, para ir dar una volta pero nn se lles ocorria nada que facer.De supeto,tivo una boa idea para pasar o tempo,e de paso estrear o novo bañador, irían a piscina climatizada.Todo solucionado!

autora: Bea Rodríguez

comentários (0)

Publicada por xenevra | Etiquetas:

Esa maña Sara espertoumoi cedo,ainda que iso era raro nela,pero merecía a pena porque era o dí de reis.Nunca pedía ningú agasallo en concreto xa que lle gustaba atoparse ca sorpresa sen ter nin idea do que podía ser.

Saíu correndo da cama e foi directa a buscar os agasallos xusto detrás dela chegou o seu irmán cun gran sorriso na cara e , irremediablemente empezaron a abrilos.O primeiro era un libro que lle pareceu ter boa pinta, e tamen un xogo;para o seu irmán había un oso e lápices de cores .Cando remataron de abrilos viu un pequeño paquete cun envoltoriode cores que aínda non abrira, colleuno e viu que tiña o seu nome escrito,era un bañador!

Ela pasara todo o verán anterior insistíndolle a seus país que llo mercarsen, porque lle gustaba moito,pero agora de inverno non iba ter moita oportunidade de usalo.Cando remataron cos agasallos déronlle os seus país o que lle mercaran e foron almorzar.Durante a maña tivo tempo de leer unas cantas páxinas do novo libro e xogar un anaco co seu irmán, logo do xantar chamouna a súa melloramiga,Uxía, para ir dar una volta pero nn se lles ocorria nada que facer.De supeto,tivo una boa idea para pasar o tempo,e de paso estrear o novo bañador, irían a piscina climatizada.Todo solucionado!

Autora: Bea Rodríguez

comentários (3)

12:04

O bañador que me trouxeron os reis.

Publicada por Laura | Etiquetas: ,


Era a mañá do seis de xaneiro, os reis trouxéranlle só un agasallo. Comezouno a abrir cun sorriso de orella a orella e viuno, viu o bañador que tanto lle gustaba dende que un día o vira nunha tenda, non o podía crer, era feliz.
Chamábase Ana e vivía ás aforas de Chantada, a súa maior pasión era nadar, para ela estar na auga era coma estar no seu propio mundo, sentíase liberada dos problemas cando comezaba a deslizarse sobre ela.
Todas as persoas de Chantada sabían o ben que nadaba pero a rapaza non o podía mostrar ás demáis persoas nin ir a competicións porque os seus pais non tiñan cartos suficientes.
O que non sabía Ana era a sorpresa que ía ter ese mesmo día seis.
Como todos os días, preparou a mochila, contenta co seu novo bañador e foi á piscina, cando chegou, viu a moita xente coñecida do pobo, acompañada por un famoso adestrador.
Os seus veciños conseguiron que puidera mellorar e seguir nadando cun dos mellores clubes da natación, Ana non sabía como agradecelo.
Grazas a este agasallo, a rapaza convertiuse nunha das mellores nadadoras de toda Europa e cada victoria que conseguía agradecíalla á súa vila, Chantada.


comentários (8)

Publicada por Paula | Etiquetas:

Ola!Chámome Mariña,teño sete anos e vivo en Tui cos meus pais e o meu irmán,nunha casa pequeniña,xa que non nos sobran os cartos.Vouvos contar un acontecemento moi estraño que me ocorreu este Nadal:o día un de xaneiro deste ano que acaba de comezar,decidín escribirlles a carta aos Reis Magos;este ano,bueno,2011,portárame moi ben e sacar moi boas notas,por is cría que me ían a traer moitos regalos.Comecei pedíndolles unha bici nova,un camión de bombeiros,unha mochila para o cole,un peluche...
Dende ese día,eu esperaba moi emocionada porque estaba segura de que me ían a traer todas as cousas que eu pedira.Pero...estas ilusións fóronse esvaecendo pouco a pouco cando na mañá dos Reis comecei a abrir todos os agasallos que había debaixo da árbore de Nadal e preto daquel Belén,que días atrás puxera co meu irmán ...O primeiro que me regalaron foi unha barbie,cousa que a min non me apaixonaba moito;logo,abrín un estoxo e por terceiro e último,trouxéronme un bañador horrible para ir nadar .Eu comecei a chorar e a miña nai ao decatarse ,intentou consolarme dicíndome que como xa era unha nena maior traíanme regalos de xente grande.Pero por máis que meus pais e meu irmán me digan, eu sigo pensando que foron os reis que se confundiron de casa,e que os agasallos son para a miña veciña.Vaia chasco!

comentários (1)

21:39

Chámanme o Harry Potter nadador -Paula Mato 4ºA

Publicada por Paula | Etiquetas:

Ola!Chámome Xoán este ano esquecinme de escribirlle a carta aos Reis Magos.Pero aínda así, o día seis pola mañá,atopei nos meus zapatos un bañador máxico.Sí,sí,máxico,dígovolo enserio,eu tampouco daba crédito disto ata que un día,así por que sí ,díxenme:Veña Xoán imos estrear o bañador pois ata verán aínda queda moito,e metinme na bañeira.Mais ,como aínda son "un carrabouxo pequeno", (como di a miña nai) dúchome con manguiños,non vos riades..pois o problema esta en que  teño medo de afogar..pero ese día non precisei de ningún obxeto para me manter a flote,o meu bañador (ese co que me agasaiaran ose Reis) era máxico,que digo máxico,era máis que iso!Facíame nadar cunha técnica que moitos profesionais querrían ter.De súpeto o baño converteuse nunha piscina.Dun chimpo fixen catro largos ,para un lado, e para o outro,unha cousa impresionante!O problema foi que tiveron que pasar moitos meses para que volvera a usalo,pois a mamá castigoume polo tsunami que montéi no baño e aínda por riba as piscinas da vila non abrirían ata o verán.Así que agardei,agardei e agardei,moi impaciente,iso sí,pero axiña chegou o momento e púdenlle amosar ao meu amigo Pedro do que era capaz o meu traxe de baño.
Como todas as tardes de verán fumos a piscina.O moinante de Pedro non me cría,decía que eu era un troleiro,así que rapidamente lanceime á piscina.Ollo, non a piscina dos pequenos,non,á dos grandes!Tíñades que ver a cara que se lle quedou ao meu amigo,que seguía sen crer o que veía,estaba convencido de que eu,Xoán Lousada,o home (ou cativo) máis xusto do mundo,fixera algún truco para nadar así de ben.Mais non me importou porque eu sei que o meu bañador é ,de veras,máxico,como a bariña do Harry Potter.

Son Xoán,o novo Harry Potter nadador.

comentários (7)

16:33

Petición aos Reis Magos Pablo Jorge

Publicada por Alba Quintela 4ºA |


Este ano, os Reis Magos portáronse moi ben comigo, aínda que so merecía unha parte dos regalos, eles trouxéronme unha infinidade deles: roupa, videoxogos, perfumes, cartos, carbón... Pero o que máis me gustou foi o meu traxe de baño, co gorro e as gafas, para utilizar no segundo trimestre en educación física. O gorro era de cor vermello, as gafas azuis e o bañador tiña unha mestura de ambas cores pero cunhas bonitas espirais decorativas. Bueno, isto non era o mais importante, o sorprendente era a nota que traía pegada, na que explicaba que todo aquel que levara estes obxectos postos obtería poderes! Eu tomeino a risa, unha broma gastada polas nosas maxestades de Oriente que sabían que non era un gran nadador. O primeiro día da clase de educación física eu mesmo quedei alucinado coa velocidade , a increible vista que tiña debaixo da auga, e o estilo co que nadaba. Todos estaban alucinados polo que lles acababa de contar sobre os agasallos con superpoderes e querían probalos para comprobar se decía a verdade, pero non estaba pola labor de deixarllelos a todos . Así que so llo deixei ao meu mellor amigo e os demais esperaban que sucedera algo pero non pasou nada, eu non daba creto que os artilúxios non funcionasen como sucedera anteriormente, e intentei facer o que fixera antes sen o meu preciado traxe, senón cun que me prestara un amigo, e fixen o mesmo que antes! Así que comprendín que as maxestades de Oriente so querían darme ánimos para que o fixese o mellor posible, e viron este o xeito máis adecuado. Facéndome crer que as miñas cualidades viñan producidas por un traxe de baño. E gracias aos Reis Magos conseguín levar unha boa nota na asignatura.

comentários (9)

09:33

Un agasallo inesperado

Publicada por Anónimo | Etiquetas:

Estou nerviosa espero ansiosa os regalos que me van traer os reis magos. Este ano porteime ben, axudei aos meus pais ó que necesitaran,limpei o meu cuarto e o salón todas as semanas e na escola , aprobei todo…
Sen embargo, o ano pasado, Melchor, Gaspar e Baltasar só me trouxeron carbón, estou un pouco enfadada con eles.Este ano novo, díxenlle a miña nai que quería aprender a nadar, pero ela di que aínda son moi pequena e que os traxes de baño son moi caros.Por esta razón, envieilles unha carta aos reis magos na que lles pedín que me trouxeran un bañador vermello cunha boneca debuxada.
Queda un día para que veñan! non sei que facer. Meu pai decidiu levarme ao centro comercial a comprar os últimos agasallos. Ao chegar a casa , coas presas, rompín o xerro favorito da miña nai, e claro , polo medo a que me rifara, escondido e non lle dixen nada, pero como as nais son tan listas, pilloume e castigoume chamando aos reis para que non me trouxeran nada.
O día seis, pola mañá ,esquecinme do meu castigo e dirixinme até o salón para ver se me trouxeran algo. Había un para min, envolto en papel de debuxos de estrelas .Abrino e contemplei abraiada. Era o bañador que pedira! corrín xunta os meus pais para que viran o meu regalo, o corazón saíame do peito coa ilusión que tiña. O meu soño de ir a natación íase cumprir.


Manuel.

comentários (8)

09:31

O tardío regalo de Reis. Christian Fernández

Publicada por xenevra | Etiquetas:

Chámome Xoana e dende os cinco anos non creo no Papá Noel, e moito
menos nos Reis Magos. Non é que atopara a ninguén ao carón da árbore colocando os meus regalos, para nada, e nin sequera me portei mal nunca. A ver ... nunca, nunca... tampouco, pero poderíamos dicir que cando fixen pedín perdón de seguido!
O caso é que dende o meu quinto Nadal con vida, collinlles moita manía a eses tres homes que visitan a todos os rapaces o 5 de xaneiro. Pois eu non sei a vos, pero a min, a idea de que tres barbachóns xigantescos entren na miña casa, así, ás agochadas, sen nin se quera petar na porta ou pedir permiso, sempre me pareceu unha ultraxe. E si, vale, todos estaredes a pensar que e unha tontería, porque, por outro lado déixannos un millón de agasallos en balde, pero poderíanos deixar diante da porta ou algo polo similar. Aínda que o peor de todo non é iso, non, a min o que me amola é toda a porcallada que fan coas galletas e o leite, aínda por riba... e logo, claro, teno que limpar a Xoana!
Mais vouvos ser franca, nunca nada disto me sentaría así de mal se aquel ano, aquel maldito ano, fixeran ben o seu traballo. No que lles pedira un bañador (máis que un bañador, unha xoia!), con esas cores e eses laciños, semellaba o arco da vella... Lémbrome, que nesa noite non peguei ollo, coa emoción de conseguir ao fin o meu agasallo. Ai, que ledicia tiña no corpo! Deseguida se fixo de día, e puiden abrir os meus regalos... unha boneca, unha comba, o coche para a boneca... e o meu bañador? Non estaba... mirade que busquei por toda a casa e nada, non andaba por ningures! Por iso deixei de crer nos Reis Magos, vaia moinantes! O máis gracioso non é iso. Sabedes que me trouxeron este Nadal? O maldito traxe de baño, 6 anos despois! A boas horas, Reis Magos, a boas horas...

comentários (8)

09:29

O bañador de Sara. Andrea 4ºA

Publicada por xiana | Etiquetas:

Sara levaba varios días cavilando no seu regalo de reis, como non vivía nunha familia moi adiñeirada só podía pedir unha cousa. Pensou en pedir unha boneca nova, xa que á do ano pasado lle cortara o pelo e agora non lle gustaba, despois pensou nunha mochila nova para o colexio, pois a que tiña agora, xa fora da súa irmá.
Súa nai sempre lle dicía: "Sara, nós non somos coma as outras familias, só podes pedir unha cousa, pero algo que precises". Ela sempre quixo ser como os outros nenos, chegar ao colexio despois do día de reis e poder enumerar unha lista inmensa de agasallos, pero ela só tiña un. O mesmo lle pasaba o día que o profesor de ximnasia os levaba a piscina municipal, ela nunca podía ir porque non tiña bañador e iso incomodábaa moito. Estaba moi indecisa, e decidiu escribirlle a carta aos reis, con unha lista de xoguetes e cousas que precisaba, e despois, que elixiran eles.
Chegou a mañá de reis, Sara levantouse moi emocionada para ver o seu regalo,correu e correu ata a árbore de Nadal e alí estaba, un agasallo co seu nome, poñía: "Para Sara", púxose a abrilo a toda presa, rompeu o envoltorio e decatouse de que o agasallo non era unha boneca, non, non era ningún xoguete, o que lle trouxeran os reis era un bañador.



comentários (10)

09:27

O bañador do regalo de Reis. David Expósito Varela.

Publicada por xenevra | Etiquetas:

Aquel 6 de xaneiro, Xoán espertara triste; as cousas levaban indo mal na casa moito tempo. A súa nai seguía se atopar un traballo, e ningún dos dous conseguira superar a morte do pai do rapaz, que morrera dous anos atrás.
A todo iso sumábase que Xoán non tiña recursos para poder cumprir o seu soño e o do seu pai, ser nadador profesional. Ademais, todo parecía indicar que este ano tampouco habería agasallos baixo a pobre árbore de Nadal colocada a carón da cheminea. Xoán tiña dor no lombo, debido a incomodidade da súa “cama” (si así se lle podía chamar), pero á vez, non quería erguerse, pois temía afrontar a realidade de cada día.
Cando por fin se ergueu, unha media hora despois de despertar, dirixiuse a cociña, sen repara nun pequeno agasallo envolto en papel escuro. Tras ver que o que había para almorzar non le apetecía, Xoán dirixiuse a acender a cheminea, pois a mañá estaba moi fría; foi entón cando ficou no que había baixo a árbore, colleuno moi ilusionado e foi correndo onde a súa nai a preguntarlle se o agasallo era para el; tras a resposta afirmativa, Xoán abriu o agasallo. Era un fermoso bañador verde, e semellaba ser de boa calidade! Xoán non podía estar máis contento... Ou si?
Xusto cando estaba cavilando niso, a súa nai díxolle que os agasallos non remataban aí, que tiña unha moi boa nova... Atopara traballo! O cal quería dicir que por fin poderían ter unha vida mellor, e Xoán podería ir a natación. Aquela fría mañá de 6 de xaneiro de 1980, foi cando Xoán comezou a ser feliz de verdade.

comentários (10)

Subscrever: Mensagens (Atom)