Publicada por Yoo-Jin Sin |


A historia que lle sucedeulle A Fernando
Un señor de Chantada , contoume que cando tiña trinta e catro anos , estaba levando pola estrada as súas vacas desde a súa casa ata a pradaría do seu curmán Afonso , que convidárono para xantar e tamén a súa muller. Botáronse toda a tarde co seu curmán falando da súa vida ; choraban da risa cando pensaban en como xogaban de pequenos: Arrepiaban un ao outro, asoballaban os xoguetes dos seus compañeiros , laiábanse e discutían moito... Así ata as once da noite máis ou menos.
Fernando, era así como se chamaba o señor e a súa muller Rosa , ían de camiño da súa casa e de súpeto abraiáronse cando viron un lobeto na estrada. Estaba só , pero Fernando e Rosa sabían que non deberían collelo , porque arriscaban as súas vidas ; ademais de que a muller pensou que lles estaban asexando outros lobos na fraga. Dáballe pena a Fernando e cismaba cada metro que se afastaba del. Ao final colleuno e levouno para a súa casa (aínda que a súa muller non estaba descordo) . Polo camiño ían cantando para non arrepiar -”Xa pensei que ía morrer cando...” díxome Fernando cando contoume a historia. Cando de súpeto apareceu un lobo, na metade da estrada, máis tarde achegáronse tres, así ata que lles acompañaban dez lobos! Ao principio , ancoráronse a parella cando viron que tiñan ao seu carón lobos e vacas. Estaban pensando en fuxir coma tolos , pero pensárono mellor e seguiron camiñando amodo. Moi poucos vehículos pasaban e xa facía máis de tres horas camiñando. Os lobos non se desprendían deles , ata que a muller berroulle ao seu marido:
-Para que colles un lobiño se sabes que che vai atacar?
-Se solto ó lobiño atacaranme , mais se non o solto , atacaranme igual ;ademais , se non fose por min , este lobeto estaría morto.
A muller pasou del e seguiu camiñando, mentres que Fernando desviouse da estrada co animal ata chegar ao río , onde o deixou cos demais lobos. Para salvar a súa vida, tiña que fuxir : empezou a tremer cando os lobos camiñaban en círculos arredor del , ata que chegaron dous cazadores que dispararon aos lobos e espantárono . Deu as grazas e deu unha aperta moi grande aos seus “salvadores”. Chegou á casa , bicou a súa muller e díxolle:-”Tiñas razón, non sei para que collín o lobeto”

0 comentários: