Publicada por Alexandra Mejuto Fernández |


                        OS LOBOS DE ACAMPADA
Unha noite de verán cando Xoán estaba de acampada comezou a escoitar ruídos moi preto del. Co medo que tiña decidiu recoller todo e marchar á súa casa; sentía que perigaba, que lle podía pasar algo. De súpeto deuse de conta de que tres lobos ían detrás del. O corazón comezoulle a latexar tan rápido que parecía que lle ía estoupar. Cada paso dábao máis longo ata que comezou a ir ás alancadas. Pensou que xa non tiña nada que facer, que en calquera momento os lobos o ían atacar. As súas pernas tremían. aos por todas as partes. Parecíanlle miles cando tan só eran tres. Empezara a tolear e ameazou con matalos como se fosen entendelo. Máis tarde, despois de un bo anaco de camiño, puido divisar a súa casa entre unhas árbores. A continuación, botouse a chorar de felicidade, sabía que por fin estaba a salvo e botou a correr case sen ver por culpa das bágoas que tiña nos ollos. E de súpeto, tropezou cunha pedra e os lobos achegáronselle. Pensou que ía morrer, pero por sorte os lobos escaparon ao escoitar o ruído que facía a escopeta do seu pai. A partir de ese día non quixo volver acampar só.

0 comentários: