Publicada por david gonzález |


OS LOBOS

Un home camiñaba tranquilamente polo bosque, e deuse conta de que alguén ou algo perseguíao. Como era de noite, non vía nada; empezou a correr coma un tolo, sen saber a onde ía, o corazón latexáballe moi rápido. Parouse para respirar un rato, tremíalle todo o corpo, pensou que xa non lle perseguía nada, que despistara a esa cousa, fora o que fora. Deuse a volta, para poder situarse, agora víase ben, a lúa daba de cheo nesa parte do bosque, viu unha xigantesca manda de lobos, volveu á carreira, corría e corría sen mirar atrás. Ao lonxe divisou unha pequena aldea, xa estaba a salvo, ou iso pensaba. Pero, de súpeto, tropezou cunha pedra e caeu ao chan, morto de medo, levantou a cabeza, mirou ao seu arredor, había coma quince lobos rodeándoo, viu como un lobo se ía botar encima del, pechou os ollos, xa non quería ver o que lle ía pasar, era lóxico, morrería. E... Despertou, despertou na súa cama, tremendo e suando co medo. Estaba alterado. ''Vaia sono'', pensou. E levantouse a coller un vaso de auga, para despexarse.

Marina Rigueira Merino, 2ºB

0 comentários: